Mijn naam is Zuzia, een 26 jaar jonge vrouw,
Ik ben creatief in elk opzicht – als ik maar kan creëren, ben ik gelukkig: schilderen, kleding maken, koken, knutselen, schrijven… een boek, verhalen, gedichten.
Ik hou ook van actief bezig zijn, van de natuur, wandelen en gronden – direct contact met de aarde.
Ik ben een spiritueel wezentje. Ik geloof dat alles met een reden gebeurt en dat er uit alles een mooie les te halen valt.
In het dagelijks leven ben ik freelance kapper, motivational speaker, storyteller.
Ik maak video’s op TikTok en sinds kort ook op YouTube.
Ik ben heel ambitieus en altijd bezig met een nieuw project.
Ik heb het gevoel nodig dat ik kan groeien en iets moois kan bijdragen aan de wereld, dat is essentieel voor mijn geluk.
mijn verhaal in het kort:
Ik ben Zuzanna. Een meisje dat ooit met haar mama vertrok uit Polen, in Nederland opgroeide met chaos in haar hoofd en hart. Vanaf mijn zevende zat ik in therapie, voelde mij nergens veilig en groeide ik op in een wereld vol psychiatrie, opname-instellingen, automutilatie, eetstoornissen, drugs, drank, zelfhaat en verlatingsangst. Mijn leven bestond uit overleven. Dagen, maanden, jaren lang. Vol depressie, trauma en dissociatie. Van crisisopvang tot gesloten afdelingen. Medicatie tot verdoofd zijn aan toe. Ik was het meisje dat “prima” was. Niet dood, maar ook niet echt levend.
Tot ik verloor wat ik het liefste wilde: mijn dochter, door een miskraam. Dat verlies brak me open. Voor het eerst voelde ik alles zó intens dat ik besloot: nu ga ik dit echt zelf doen. Ik gooide al mijn medicatie in de prullenbak, vocht mij door afkickverschijnselen, rouwde, voelde, leerde opnieuw op eigen benen staan – fysiek en emotioneel. Ik was jarenlang aan het vechten tegen mezelf, steeds maar proberen te bewijzen dat ik er mocht zijn, dat ik besta, dat ik van waarde ben.
Ik keerde terug naar mezelf. Naar het meisje ooit verdwaald in Łowicz, daarna in Rotterdam, Den Haag maar vooral in haarzelf, haar eigen grootste vijand. Die nu met opgeheven hoofd in het leven staat. Van dat ongeorganiseerde zooitje is nu een vrouw ontstaan: zelfstandig, gestructureerd, liefdevol, sterk. Ik werk, sport, eet gezond, ben schuldenvrij, sta elke ochtend vroeg op, en bovenal: ik kies elke dag opnieuw voor mezelf. Ik heb geleerd dat zelfliefde geen luxe is, maar noodzaak. Dat je grenzen mag stellen, mensen los mag laten, mag kiezen voor groei in plaats van goedkeuring. Dat discipline en zachtheid samen kunnen gaan. Dat je angst niet moet vermijden, maar aankijken. Dat alles wat je niet verandert, een keuze is.
Ik ben geen slachtoffer meer. Geen label, geen dossier, geen project. Ik ben mijn eigen redder geworden. En als ik dat kan — na alles wat ik heb meegemaakt — dan weet ik zeker: jij ook.
Mijn missie is nu om mijn verhaal te delen. Niet als ‘zielig meisje’, maar als krachtige vrouw. Om anderen te inspireren, wakker te schudden, en vooral: te laten zien dat het kan. Echt kan.
