Om 7 uur deze ochtend begon mijn dag in tranen en met de vraag: wat doe ik hier? Niet om de reden waarom dat vaker zo is geweest.
Om de reden dat mijn land vandaag de Opstand van Warschau herdenkt en ik hier ben. Het alarm staat in mijn telefoon: 17:00, W Hour / Godzina W. Een minuut stilte, op een afstand die het gat in mijn hart alleen maar groter laat voelen.
Ik wil daar staan. Tussen de rode fakkels, tussen de vlaggen. Trots op mijn land, mijn cultuur. Maar ik ben hier.
Dit is niet de enige gelegenheid waarbij ik dit ervaar. Elke feestdag, elke viering en vaak ook daarbuiten. Er mist een gedeelte in mijn hart dat ik in geen ander land zal kunnen vervullen. En hoe ouder ik word, hoe groter het groeit.
Ik doe toch weer een poging.
Mijn roze speaker druk ik aan en de kamer wordt gevuld met de woorden:
‘Jaka wielka jest Warszawa, ile domów, ile ludzi, ile dumy i radości w sercach nam stolica budzi.’
Een van mijn folkloristische doeken bind ik als shirt om. Vandaag gaan we voor blauw.
Ik doe mijn gouden oorbelletjes in die ik daar als klein meisje heb gekregen.
Ik drink mijn ochtendthee uit mijn Polska-mok en lees de Bijbel, waaruit ik de lessen uit de schriftteksten in mijn schriftje opschrijf en interpreteer.
Het zijn misschien kleine dingen, maar die kleine dingen brengen mij toch dichter bij ‘thuis’.
Misschien is het toch niet zo’n gekke gedachte…
Als de pijn blijft groeien, moet ik misschien wel weg voordat ik zelf in dat gat verdwijn en er niets meer over is.
Geef een reactie