Er zijn dingen die je niet op je profiel zet.
Maar eigenlijk vind ik die juist het leukst.
zoals..
Video’s op het internet laten mij geregeld huilen.
Vooral golden buzzer-momenten
of meiden die iemand vertellen dat ze zwanger zijn.
Soms rijd ik doelloos rond met de bus.
Blijkbaar word ik rustig van ergens naartoe gaan
zonder ergens te hoeven zijn.
Bij de eindhalte stap ik uit
en pak ik een andere bus
om straatjes te ontdekken
die kleiner en intiemer voelen
dan treinstations.
Vorig jaar had ik een date in de zomer
en kwam ik te laat.
Omdat het strand vol lag met kleine zeesterren
en ik ze één voor één terug de zee in bracht
omdat ik bang was
dat de meeuwen ze zouden opeten.
Ik kan geen bus Pringles eten
zonder eerst de kruiden van elk chipje te likken.
Ik drink bijna geen alcohol,
maar drink de rest graag uit een wijnglas.
Dan voel ik me chique, vrouwelijk en een beetje sexy,
zelfs als het karnemelk is.
Ik bestel nooit cola.
Maar ik geniet wel van tomatensap, augurkensap en zuurkoolsap.
Alles wat gefermenteerd is.
Ik weet alleen niet of dat een ik-ding is
of gewoon een Salvisch-ding.
Ik raak gehecht aan objecten.
Zoals bepaalde bekers,
of dat kleine vorkje met een eendje
dat ik al heb sinds ik een kind was.
Ik kan niet zomaar wandelen.
Er moet een reden zijn,
al is het iets nutteloos
zoals een vishotdog van de Ikea.
Zonder eindpunt raak ik onrustig,
alsof ik verdwaal in het nergens heen gaan.
Ik haal graag bloemen voor de mensen om mij heen,
zonder reden.
Omdat een glimlach vaak
al genoeg gelegenheid is.
Ik schrijf graag liefdesbrieven en gedichten.
Als ik nerveus raak in gesprekken struikel ik over mijn woorden
en komt alles er haperend uit,
alsof mijn gedachten sneller gaan
dan mijn mond kan bijhouden.
Dan komt niks eruit hoe ik het eigenlijk wil zeggen.
Schrijven geeft me rust.
Daar durf ik mijn hart wel neer te leggen.
Ik word heel blij van lange telefoongesprekken
en nog langere voicenotes.
Niet van iedereen,
maar wel als je iets voor mij betekent.
Dan loop ik met mijn koptelefoon op
en een lach op mijn gezicht
te luisteren naar de podcast van jouw leven
waar ik even in mag meekijken.
Introverte extravert.
Ik maak met iedereen een praatje
en dat kan mijn hele dag opfleuren.
Maar als het te veel wordt,
te veel prikkels, te veel mensen,
dan verdwijn ik voor een dag of twee
in mijn kamer
met mijn telefoon op stil.
Dan bestaat er even niemand meer
behalve ik en mijn wereld.
Mijn muzieksmaak
is voor een groot deel blijven hangen
rond mijn veertiende.
Bij mijn leeftijd
en mijn uiterlijk
verwacht niemand
dat ik alles van Antoon
en Roxy Dekker meezing.
Maar dat doe ik dus wel.
Geen Anne-Fleur bij uiterlijk, maar wel bij gehoor.
Ik ben een zwevend wezentje.
Met mijn tarotkaartjes
en een astrologie chart
waar geen enkel aardeteken in te vinden is.
En toch val ik vaak op het tegenovergestelde.
Iemand nuchters.
Iemand die mij af en toe
weer kan helpen met mijn teentjes op de grond.
Ik drink graag koffie, maar dan wel zonder cafeïne. Ik wil het idee zonder de onrust.
Ik zit onder de tattoos.
Zelfs op mijn gezicht.
Maar de kans is groot
dat ik jou weg swipe
als jij er ook zoveel hebt.
Het straalt vaak iets uit.
Het klopt vaak ook.
Ik oordeel dus.
En hoop tegelijkertijd
dat iemand dat bij mij niet doet.
Ik geloof dus in “Ik ben anders”.
Maar meestal zeg ik gewoon:
Hoi, ik ben Zuzia.
soms is dat genoeg.
Geef een reactie