Afgelopen woensdag besloot ik even langs de Albert Heijn te gaan. In de zon op het strand kan natuurlijk geen water ontbreken, en wat heerlijke olijfjes ook niet.
Eenmaal aan het afrekenen staan er twee meisjes bij de zelfscan naast mij. Ik gok een jaar of elf, op z’n oudst. Per ongeluk vang ik een stukje van hun gesprek op. De een zegt tegen de ander:
“Stel je voor dat je alles zou kunnen eten wat je wilt en niet aankomt…” terwijl ze over haar platte kinderbuikje strijkt, met een bijna verdrietige blik.
Beide meiden hadden nog geen ontwikkeld lichaam; dit was nog vóór de puberteit.
Ik werd er echt verdrietig van en wilde er bijna iets van zeggen, maar besloot dat in de drukke winkel niet te doen—vooral door hoe gegeneerd ze keek.
Ik zag mezelf : obsessief dagelijks op de weegschaal staan, met enorme stress. Twaalf jaar oud, net veertig kilo, en toch het constante idee te zwaar te zijn.
Tegenwoordig speelt social media een grote rol, maar ik denk dat er ook veel binnenshuis ontstaat. Social media geeft je eindeloos vergelijkingsmateriaal: modellen die dagelijks hun “what I eat in a day” filmen, waar je blijft kijken omdat het zo esthetisch aantrekkelijk is, maar waarbij je je ook afvraagt hoe ze überhaupt de energie hebben om hun bed uit te komen. En je je extra dik voelt, want waarom knort mijn buik wel na 1 eetlepel yoghurt en 3 bosbessen.
Toen ik opgroeide als klein meisje was social media er niet, maar ook ik heb een ingewikkelde, niet altijd prettige band met mijn lichaam ontwikkeld. Net als, denk ik, met mij vrijwel elke vrouw.
Moeders hebben hierin een groot aandeel, maar ook oma’s en andere oudere vrouwen om je heen. Buiten de directe opmerkingen zijn er de indirecte uitingen die minstens zoveel effect hebben.
Moeders die bij elke spiegel zeggen dat ze er lelijk uitzien, of spiegels en foto’s juist vermijden.
De oh zo bekende: “Ben ik dik in deze jurk?” terwijl dat duidelijk niet zo is.
“Ik lijk zo oud.”
“Die rimpels zijn verschrikkelijk.”
“Mijn grijze haar moet ik echt verven.”
“Ik kan dat niet eten, ik ben op dieet.”
Diepgewortelde onzekerheid en een gebrek aan eigenwaarde.
Wat vaak over het hoofd wordt gezien, en ik geloof absoluut niet dat moeders dit met opzet doen, is dat je dochtertje dit allemaal meekrijgt. Elke opmerking is een signaal voor haar dat een natuurlijk lichaam en ouder worden niet oké zijn.
Terwijl jij in haar ogen de prachtigste vrouw ter wereld bent.
Eten wordt bovendien onnodig vaak benoemd als iets waar je trots op moet zijn als je er weinig van neemt.
Ik heb mijn moeder, in dit opzicht, mijn hele leven als vergelijkingsmateriaal gezien. En elke keer, wat vrijwel altijd was, dat ze zei dat ze na drie happen al vol zat, dat ze echt niet meer kon, en dat ze weer was afgevallen, zat ik met schaamte aan tafel te denken:
Ik ben zoveel jonger en ik eet zoveel meer… daarom ben ik dik.
Terwijl ik helemaal niet veel at. En al helemaal niet dik was.
Tot ik uiteindelijk rond mijn 16e weer 42 kilo woog, boter van mijn crackers afschraapte, m’n vlees afdekte met keukenpapier en zelfs een snoeptomaatje checkte op calorieën.
Dat zit zo diep geworteld dat ik, ook al heb ik er nu minder last van, er nog steeds momenten zijn waarop ik me schaam als mijn bord leeg is en dat van een ander niet.
Social media doet al zoveel schade. Laten we alsjeblieft een nieuwe generatie creëren die vanaf kinds af aan leert dat eten een manier is om liefde aan jezelf te geven. Een prachtige connectie tussen lichaam en geest en hoe je daar op een gezonde manier mee omgaat.
Hoe waardevol ons lichaam is. Dat onderwerpen als puberteit en lichamelijke veranderingen mooi zijn en erbij horen. Dat grijze haren verschijnen wanneer je wijzer wordt, dus iets zijn om trots op te zijn en dat rimpels het bewijs zijn dat je veel hebt gelachen.
Onzekerheden horen erbij. Iedereen heeft ze, in verschillende vormen en maten. Maar sommige dingen hoef je op een bepaalde leeftijd gewoon nog niet te dragen.
Kinderen horen en zien veel meer dan je denkt. Hun voelsprieten zijn gevoelig.
Let op je taal.
Hoe jij tegen jezelf spreekt, zo zal je dochter dat ook doen.
Misschien is dat wel de mooiste spiegel.
En motivatie.
Zeg niet tegen jezelf wat je niet tegen je dochter zou zeggen.
Geef een reactie