Mijn hele leven hoor ik al: “Ah meisje, wat ben jij sterk.” Dat staat denk ik in de top drie van de ‘complimenten’ die ik het meest heb gekregen. Ik ben gaan nadenken over wat dat woord werkelijk betekent, vooral toen mijn beste vriendin vertelde dat ze niet van de Strength – tarotkaart houdt om precies die reden. Als je kijkt naar de echte betekenis, gaat het over hard zijn, moeilijk te breken, klappen krijgen, grenzen die overschreden worden, en toch blijven staan. Dat wordt beloond met het woord sterk. Altijd maar moeten verdragen, rechtop blijven staan, niets toelaten zodat je niet afbrokkelt, vrijwel altijd gezegd vanuit medelijden — dat is sterk.
Misschien wil ik wel helemaal niet sterk zijn. Geef mij maar zacht. Zacht is open, zacht is voelen, zacht is jezelf toestaan te breken en weer heel te worden. Zacht is lief, zacht is vriendelijk, zacht is de wereld aankijken met zachtheid in je hart, zelfs als dat eng is of schaamte oproept. Dat is nu mijn manier van sterk zijn: niet door te overleven, maar door aanwezig te zijn, kwetsbaar en volledig.
Sterk was ik altijd in mijn overlevingsmodus, in mijn mannelijke energie, klaar voor het gevecht. Sterk was ik toen ik bleef werken voor een minimumsalaris met keelontsteking, omdat die baan toen belangrijker leek dan mijn gezondheid. Sterk was ik toen ik net na mijn miskraam huilend terug naar mijn werk ging, terwijl mijn twee hoogzwangere collega’s om me heen stonden. Sterk was ik toen ik als kind de slingers ophing voor mijn zusjes vierde verjaardag, omdat niemand anders nuchter en capabel genoeg was om het te doen. Sterk was ik toen ik elke dag met opgeheven kin de middelbare school weer binnenkwam, terwijl er werd geschreeuwd dat ik de volgende keer verticaal moest snijden. Mijn binnenwereld brak, maar ik was zo sterk.
Nu staat sterk helemaal onderaan mijn lijst. Ik laat mijn hart zien met liefde en kwetsbaarheid, met het risico afgerekend te worden, en dat is oke. Wie dat niet kan dragen, hoort blijkbaar niet in mijn leven. Ik heb mijn angsten bekeken; ik hoef er niet meer in te graven, maar ik hoef ook niet langer te lijken alsof ik van steen ben gemaakt.
Want waar ligt de grens? Wanneer wordt kwetsbaarheid sterk en sterk zwak? Wanneer betekent sterk wegrennen van je emoties, jezelf niet kunnen aankijken, terwijl kwetsbaarheid de krachtigste daad kan zijn die je ooit hebt laten zien?
Ik heb lang nagedacht over een alternatief woord, en het enige dat in de buurt komt is krachtig. Krachtig verwoordt het vuur, de energie die je in je hebt, zonder dat het je zo hard maakt als sterk. Dus de volgende keer dat je zegt dat iemand sterk is, bedenk dan dat je eigenlijk zegt: wat goed dat je jezelf wegcijfert, je emoties verhardt, je hart sluit. Sterk.
Geef een reactie