Je zou denken dat een nare ervaring, opmerking of afwijzing de dingen zijn die je het meest dwarszitten in het dagelijks leven. Maar persoonlijk denk ik dat wachten heel hoog op die lijst staat.
Wachten is namelijk het voorproces van alles: geluk, teleurstelling, verdriet, boosheid. Het is die onzekere periode waarin je opgejaagd en vol adrenaline rondloopt, je afvragend wat de volgende stap zal zijn.
Een liefdesverklaring.
Een sollicitatiegesprek.
Een ziekenhuisuitslag.
Tentamenresultaten.
En ga zo maar door.
Het is de tijd vóórdat het echte proces begint — het verwerken. De fase waarin je jezelf gek maakt met doemdenken of dagdromen. Waarin je dingen verheerlijkt, of jezelf juist probeert wijs te maken dat het toch niet uitmaakt.
Je kunt jezelf opjutten, er constant over praten, of juist helemaal dichtklappen omdat je het niet wilt “jinxen”.
De een vindt wachten moeilijker dan de ander. Voor sommige mensen is zelfs wachten in een rij al zwaar. Of wachten op je koffie terwijl je haast hebt en niet weet of je de metro nog gaat halen.
Voor anderen komt dat gevoel alleen bij grote gebeurtenissen.
Maar ik denk dat we het er allemaal over eens kunnen zijn dat wachten verschrikkelijk is.
Toch merk ik dat ik langzaam geduld begin te leren. Dat komt vooral door het loslaten van dingen waar ik geen controle over heb.
In mijn leven en familie heb ik vaak gezien hoe controle — of eigenlijk schijncontrole — alles kapot kan maken. En hoe veel zachter wachten wordt als je een beetje uit je ego stapt. Als je probeert het niet alvast in te vullen. Niet te controleren. De obsessie een beetje los te laten.
Dat maakt wachten in ieder geval iets dragelijker.
Maar zelfs als dat al lukt, kan ik je vertellen: leuk wordt het nog steeds niet.
Normaal eindigen mijn blogs met een soort les of quote. Maar ik denk dat deze vooral een kleine uiting is van iets waar we het allemaal wel over eens kunnen zijn.
Wachten is gewoon mega stom.
Geef een reactie