Filmisch, niet sprookjesachtig

Recentelijk heb ik iets heel kwetsbaars gedaan.
Voor het eerst in mijn leven heb ik mijn gevoelens geuit naar iemand, terwijl ik eigenlijk al vrijwel zeker wist dat er niets uit zou komen.

En niet op een “normale” manier.
Maar op een manier die precies bij mij past: een beetje filmisch.

Het moment voelde zo sterk dat ik er naar moest luisteren. Ik zat uit eten, alleen, en liet mijn eten to go inpakken omdat ik wist dat ik nu weg moest. En ineens stond ik om negen uur ’s avonds bij zijn kantoor, alsof ik midden in een romantische filmscène was beland, klaar om mijn gevoelens uit te spreken.

Vlak voordat het gebeurde dacht ik even: dit kan toch niet of wel? Dit zijn van die momenten die je normaal alleen in films ziet, waarvan je denkt: dat zou in het echte leven nooit gebeuren.

Toen besefte ik me ineens iets belangrijks:
ik was de enige die tussen die gedachte en de realiteit stond.

Ik ben de hoofdpersoon in mijn eigen film. En als ik mijn leven romantisch, intens en een beetje filmisch wil maken, dan is er niemand die mij tegenhoudt. Dat hoort bij mij.

Het voelde bevrijdend. Alsof er een enorm gewicht van mijn schouders viel — een gewicht dat ik veel te lang had meegedragen. Zelfs al stond ik daar met trillende handjes.

Daarom wil ik iets meegeven:
dit soort dingen mogen. En juist dit maakt ons als mens zo mooi en kwetsbaar. Het is veel moediger om je gevoelens uit te spreken dan om je erachter te verschuilen.

Het verschil tussen mijn verhaal en veel andere verhalen die je online leest, is dit:
ik moedig je aan om het te doen… zelfs als het niets wordt.

Na een paar dagen nadenken — het was een ingewikkelde situatie — kreeg ik uiteindelijk een nee.

Dus ik vertel dit niet vanuit het perspectief van:
“Mijn sprookje werkte, dus schrijf het jouwe ook zo.”

Ik vertel dit vanuit een andere realiteit:
dat gevoelens niet altijd wederzijds zijn. Dat er soms geen ruimte is. Of dat iemand er simpelweg nog niet klaar voor is.

Maar soms is het veel pijnlijker om in die grijze onzekerheid te blijven hangen dan om het gewoon te doen.

Wat mij het meest verraste, is wat dit met mij heeft gedaan. En hoeveel groei ik daarin bij mezelf zie.

Vroeger zou ik ingestort zijn na zo’n antwoord.
Nu voel ik vrede met wat het leven wel en niet op mijn pad brengt.

Deze connectie is voor mij ontzettend waardevol geweest het afgelopen jaar. Hij heeft mij veel geleerd over mezelf. En het beëindigen ervan laat zien hoeveel emotionele stabiliteit ik inmiddels in mezelf heb opgebouwd.

Ik loop nu in de zon met een glimlach op mijn gezicht — misschien een beetje verdrietig, maar vooral verliefd op het leven.

Verliefd op mijn vermogen om lief te hebben.
Om dat ook uit te spreken.
Om mij veilig genoeg te voelen in mijn eigen huid om dat te durven.

Om mezelf de ruimte te geven om zulke ervaringen te beleven.
En om erop te vertrouwen dat als iets niet voor mij bedoeld is, er iets groters op mij wacht.
Ik heb me nog nooit zo zacht, zo verbonden met mezelf en met mijn vrouwelijke energie gevoeld.

En daar ben ik ongelooflijk dankbaar voor.

Ik weet nu ook eindelijk wat ik moet antwoorden als er ooit bij een vraagspel de vraag komt:
“Wat is het meest romantische of gedurfde dat je ooit hebt gedaan?”

Dit.

Want vaak nemen we geen risico’s uit schaamte voor afwijzing. Maar eigenlijk zit de kracht juist in het risico nemen zonder garantie. Daar zit groei. En het maakt je veerkrachtiger als mens.

De laatste tijd voel ik zo bewust hoe sterk en prachtig ik kwetsbaarheid vind. Waar ik vroeger een afstandelijke persoonlijkheid had die “te cool” was voor vriendelijkheid, ben ik nu veel liever een woo-woo spiritueel wezentje dat vol liefde door het leven fladdert.

En ja, er rolde even wat traantjes over mijn wangen. Maar mijn lijf voelt licht. Er zit geen spanning of knoop in mijn buik.

Ik heb geen spijt.
Ik analyseer het niet eindeloos.
Ik denk niet dat ik iets anders had moeten zeggen of doen.

Het was precies goed zoals het was.

Het voelde goed omdat het precies mij was — zonder muur, zonder schild. En het afbreken van die muren heeft me jaren gekost.

Wat ben ik dankbaar dat ik mezelf nu zo kan zien groeien.

Ja, het moment zelf was filmisch.
Maar de uitkomst was verre van sprookjesachtig.

Toch heeft het me iets heel waardevols laten zien: hoeveel regie ik eigenlijk heb over mijn eigen verhaal.

Het leven is te kort om dit soort dingen voor jezelf te houden.
Het leven is te kwetsbaar voor “wat als?”

Voor mij voelt dit verdriet lichter dan het gewicht van het onuitgesprokene en de onzekerheid die anders was gebleven.

Dit delen gooit er nog een kwetsbaar schepje bovenop, maar wat het extra bijzonder maakt, is dat er helemaal geen schaamte is. Niet naar hem, niet naar anderen, en zeker niet naar mezelf — alleen trots.