Leer de taal van jouw lijf

Leer de taal van jouw lijf..

Eigenlijk negeren we die allemaal, of we hebben nooit geleerd om hem te verstaan. Vanaf jongs af aan krijgen we mee: bij hoofdpijn neem je paracetamol, bij vermoeidheid ga je toch door, bij menstruatiepijn slik je ibuprofen. We verdoven de signalen in plaats van te luisteren naar de behoefte die erachter zit.

Vandaag dacht ik hier opnieuw over na door mijn ingewikkelde relatie met sport. Mijn lichaam heeft lang in overlevingsmodus gezeten. Het komt daar nu pas langzaam uit, en dat kost tijd, liefde en aandacht. We leren dat je door discomfort en vermoeidheid heen moet bijten — discipline, noemen ze dat. Bij mij leidde dat uiteindelijk tot complete verlamming: ik ging niet meer. Sport moest zwaar, lang, intensief, op vaste dagen en tijden. Ik deed dingen die eigenlijk te veel waren, maar ik vond dat ik het moest kunnen. Dat ik het níét kon, voelde als keer op keer falen.

Ik ben gaan onderzoeken hoe ik die relatie kon herstellen. Hoe ik weer kon bewegen zonder mijn grenzen te overschrijden. Vroeger wilde ik intensief sporten, zweten, zo snel mogelijk een fit lichaam. Nu kies ik voor (hot) yin yoga, restorative en aerial stretching — vormen waarin mijn lichaam liefde, zorg en rust krijgt. Waar mijn spieren ontspannen, waar ik kan landen in mijn lijf zonder dat mijn hart tekeergaat en mijn ademhaling omhoogschiet, iets wat voor mij paniekerig voelt.

Toen ik dat ontdekte, boekte ik ineens vier à vijf lessen per week, zonder buikpijn.

Hetzelfde gold voor de sportschool. Ik legde mezelf op hoe vaak ik moest gaan, hoe lang, hoe uitgebreid. Ik verdronk in sport- en eetschema’s. Nu denk ik: ik wil bewegen. Dertig minuten is genoeg. Drie oefeningen zijn genoeg. Als dat de drempel verlaagt, is dat winst. Ik kan streven naar meer, maar als mijn zenuwstelsel dat niet aankan en ik daardoor helemaal niet ga, zijn we verder van huis.

Een ander ding dat ik implementeer: ik hoef niet elke week hetzelfde te doen. Lessen hoeven niet op vaste dagen. Ik mag kijken wat ik voel. In mijn luteale fase of tijdens mijn menstruatie hoef ik niets van mezelf, tenzij ik het wil en de energie er is. Je kunt drie weken vier à vijf keer sporten en daarna een week helemaal niet. Er is zoveel grijs gebied dat ik vroeger niet zag.

Daarnaast plan ik maandelijks één massage en één saunadag — vaste momenten van zachtheid.

Ik kwam hier doordat ik een lange rustperiode nam. Ik moest luisteren naar het feit dat het écht niet ging. Mijn lichaam zat zo lang in paniek dat rust voor het eerst ervaren leidde tot een enorme crash. Ik moest accepteren dat herstel niet lineair is. Dat mijn vroege ochtenden niet meer vroeg zouden zijn. Dat ik de vermoeidheid moest omarmen met liefde. Mijn lichaam tijd geven om te herstellen en te wennen aan veiligheid.

Ongeveer drie maanden heb ik heel veel geslapen, gelegen en geschreven. Soms lag ik op vrije dagen veertig uur in drie dagen in mijn bed te schrijven. Ik had geen energie om te koken, terwijl koken mijn passie is. Ik ging veel uit eten of bestelde. Ik luisterde eindelijk, want mijn lijf schreeuwde al lang terwijl ik mijn vingers in mijn oren hield.

In het begin was ik bang. Ik voelde me nutteloos, lui — alsof ik die rust niet verdiende. Ik was het gewoon niet gewend. Laatst zei ik tegen mijn beste vriendin: “Ik denk dat er iets mis is.” “Wat dan?” “Ik voel me alsof ik er niet ben. Ik staar voor me uit en mijn hoofd is leeg… ik denk niet… ik stress niet… het is leeg.” Ze moest lachen en zei: “Welkom. Dat is normaal. Je ervaart voor het eerst dat je niet overdenkt. Dat er ruimte is voor rust en gewoon even niks.”

Toen besefte ik dat het geen luiheid was — het tegenovergestelde zelfs. Door dit toe te laten en te luisteren, voelde ik ook wanneer ik er weer klaar voor was. En nu komen mijn creativiteit, productiviteit en ambities tien keer zo hard terug. Er is ruimte.

Dat weerspiegelt zich ook in mijn vriendschappen en sociale leven. Waar ik vorig jaar vastzat in hermit mode, maak ik dit jaar nieuwe vrienden, plan ik dingen, ga ik naar mijn eerste festival, boek ik vakanties, volg ik groepslessen. Ik voel me opgeladen, waardoor ik weer wil verbinden met de wereld.

Soms is een stapje achteruit — hoe spannend ook — precies wat nodig is om er een paar vooruit te kunnen doen.

Het is een lang proces. Zesentwintig jaar vastzitten in fight-or-flight leer je niet in drie maanden af. Maar ik maak grote stappen en ik geniet van het proces. Vooral omdat ik luister naar mijn behoeftes, zonder oordeel.

Rust keert terug wanneer je je eindelijk gezien en gehoord voelt.

Niet alleen door anderen — vooral juist door jezelf.