Iedereen doet het: subtiel hints droppen op social media. Een like hier, een story daar, een repost ergens anders, in de hoop dat diegene voor wie het bedoeld is het snapt. Een soort hinten naar gewenst gedrag.
Ik zie het overal om me heen, en laat ik eerlijk zijn: ik ben er zelf ook niet onschuldig aan geweest.
Wat ik me steeds meer ben gaan beseffen, is hoe hard we hiermee onze eigen glazen ingooien.
Laat me dat uitleggen.
In plaats van onze verwachtingen voor onszelf te houden en te kijken welk gedrag ons laat zien wie wel en niet bij ons past, geven we die verwachtingen steeds vaker weg. We maken ze zichtbaar. Publiek. We delen als het ware een lijst met exacte wensen waar iedereen zich tijdelijk naar kan voegen. Voor twee, drie weken. Soms korter.
Liefde & dating
In de datingwereld zie je dit heel duidelijk terug. Bijvoorbeeld door te posten over je partner die zijn liefde niet uit op de manier waarop jij dat zou willen, of over mannen die wel initiatief nemen, plannen maken en het voortouw pakken. Of door herhaaldelijk te delen hoe leuk je het vindt als iemand bloemen koopt, omdat je houdt van een ‘echte gentleman’.
Het probleem is niet dat je dit wilt. Het probleem is dat je het zo openlijk weggeeft.
Het wordt daardoor ontzettend makkelijk om een rol te spelen. Om precies dát gedrag te laten zien waarvan iemand weet dat het je raakt. Soms recht je hart in. Soms ergens anders. Maar het is gespeeld. En vaak tijdelijk.
Daar komt nog iets bij kijken wat ik zó vaak om me heen zie, en waar ik zelf ook schuldig aan ben geweest:
het “als ik dit post en hij ziet het, dan gaat hij het misschien doen”-syndroom.
“Misschien heeft hij het gewoon niet door. Misschien schudt dit hem wakker.”
Sorry lieverd, maar: if he wanted to, he would.
Je vraagt niet te veel. Je vraagt het alleen aan de verkeerde persoon. En al die reposts gaan daar niets aan veranderen. Ik zeg dit als een soort vriendin: sorry, maar ik support niet je delulu.
Vriendschappen
Ook in vriendschappen gebeurt dit constant. Mensen die hun frustraties niet uitspreken naar degene om wie het gaat, maar ze delen met al hun volgers. Teksten over backhanded compliments. Over neppe mensen. Over loyaliteit. Over energie beschermen.
Zo vaak zelfs, dat het bijna hun persoonlijkheid wordt.
En toch blijven diezelfde mensen, om onverklaarbare redenen, gewoon in hun leven. Vraag me niet waarom.
In plaats van helderheid ontstaat er ruis. In plaats van grenzen, bitterheid. Iedereen voelt dat er iets speelt, maar niemand zegt het hardop.
Een derde vorm: werk, situaties, het leven zelf
Dit patroon zie je ook buiten liefde en vriendschap.
Op werk. In samenwerkingen. In het leven.
Mensen posten over burn-outs, grenzen, ‘no is a full sentence’, respect, waardering — maar durven hun leidinggevende niet aan te spreken. Ze delen quotes over zelfwaarde, maar blijven ja zeggen waar ze nee bedoelen. Alsof de digitale wereld de boodschap wel zal overbrengen.
Maar je weet uiteindelijk niet eens of de persoon voor wie het bedoeld is het ziet. Het enige wat zeker is, is dat de rest van je volgers weet dat je gefrustreerd bent.
Je feed wordt zo een soort voeding voor je delulu.
“Oh, deze ook.”
“Dit is zó waar.”
Voor je het weet ben je uren verder, verdiept in iets wat je wíl, maar niet direct durft te vragen.
Waarom we dit doen
Hinten voelt minder kwetsbaar. Het voelt veiliger dan rechtstreeks iets vragen.
Want als je het niet echt uitspreekt, hoef je ook niet echt om te gaan met een nee.
Maar wat we vaak vergeten, is dit:
elke hint draagt hoop. En elke keer dat die hoop niet wordt opgevolgd, voelt het als een kleine afwijzing. Steeds weer.
Je sleept frustratie mee. Teleurstelling. Onuitgesproken verwachtingen. Voor een lange tijd.
Terwijl één duidelijke vraag, hoe spannend ook, je in één keer helderheid kan geven.
Makkelijk? Absoluut niet.
En dat zeg ik niet zomaar.
Terug naar de echte wereld
Een paar dagen geleden kwam er een jongen naar me toe om mijn Instagram te vragen. In een mega drukke, overvolle tram. Dat is het voorbeeld dat we nodig hebben.
In een wereld vol indirecte, onpersoonlijke digitale interacties mogen we weer afgaan op wat we echt willen.
Vraag hem of haar mee uit.
Zeg wat je zoekt.
Wees streng als iemand het niet kan bieden.
Want iemand die iets twee keer doet omdat jij het post, is niet per definitie iemand die het consistent zal blijven doen. En daar heb je achteraf niets aan.
Confronteer je vrienden. Spreek uit wat je dwarszit.
Niet iedereen hoeft je vriend te zijn. En als bepaald gedrag je stoort, houd je cirkel dan klein.
Alles wordt zoveel duidelijker als we weer gaan praten in plaats van signen.
Want dit is geen nieuwe vorm van gebarentaal.
We zijn ook niet doof.
Dus waar zijn we mee bezig?
delulu /dih‑LOO‑loo/
bijvoeglijk naamwoord / zelfstandig naamwoord (internet‑slang):
- Afkorting van “delusional”, gebruikt op sociale media om te beschrijven dat iemand verwachtingen, gedachten of hoop heeft die niet realistisch zijn of niet gebaseerd zijn op feiten.
- Een speelse, ironische term om te verwijzen naar iemand die te veel hoopt, fantasieën ontwikkelt of externe signalen overinterpreteert (bijv. in relaties, dating of romantiek).
Voorbeeld als bijvoeglijk naamwoord: “Ik was echt delulu om te denken dat hij meteen zou reageren.”
Voorbeeld als zelfstandig naamwoord: “Stop met die indirecte hints, je bent echt delulu.”
Geef een reactie