Vandaag ga ik het een beetje vaag houden. Ik zit met wat gedachten, maar ik weet nog niet precies hoeveel ik ervan wil uiten.
Soms zijn er momenten waarop je beseft dat je je mogelijk verloren bent in iets waarvan je zeker wist dat het de oplossing was. Iets dat je zelf hebt gelabeld als ‘goed’ blijkt toch een soort gras-is-groener-verhaal te zijn. Met andere woorden: je idealiseert het, omdat je denkt dat je leven dan pas waardevol wordt.
Volgen jullie me nog? Zonder context.
Soms kun je die ‘ideaalbeelden’ projecteren op een ander, of op een beeld van een ander dat jij voor ogen hebt. Bijvoorbeeld een (toekomstige) partner. Wat is de grens tussen visie en projectie? Wanneer wil je iets beters voor jezelf, en wanneer projecteer je jouw ‘tekortkomingen’ op de ander? Vragend om deze kwaliteiten, omdat jij je stuk voelt zonder — omdat je ze zelf niet hebt kunnen vinden. Hopend dat dat missende puzzelstuk je erdoorheen trekt. Wederom gekamoufleerde motivatie buiten jezelf.
Soms voelt alles aligned, en soms lijkt het alsof ik een potje zoek waar mijn dekseltje ook niet op past.
Of misschien heb ik die kwaliteiten allang, maar zie ik het nog niet helemaal duidelijk. Worden mijn ogen soms vertroebeld door mijn zelftwijfel? Doe ik mezelf tekort? Misschien vraag ik helemaal niet te veel, maar vragen anderen misschien te weinig.
Wat als jij beseft dat jij dit niet bent? Nadat je jaren precies dit hebt gezocht, dat je een leven hebt geïdealiseerd en jij nu de partner wordt die je verachtte. En dus daarna: dat jij degene wordt die niet voldoet aan de eisen die je zelf hebt opgesteld. Omdat ze simpelweg niet meer waren dan een idee.
Wat betekent die realisatie dan? Zelfs als ik dit nu zie, of zelfs als dit waar blijkt te zijn — kan ik daar nog uitstappen?
Soms voelt het alsof deze illusie het enige houvast is. Zou ik me zonder deze illusie niet nog kwetsbaarder voelen? Gestript van de veiligheid die het meebrengt.
Het gras lijkt niet groener als je het water geven niet kunt bijhouden.
Niet iedereen heeft dezelfde kwaliteiten. Waar trek je een lijn? Wat is te veel, Wat is te weinig? Wat gaat over je grenzen? Wat kan nog veranderen? Wat is waardevol? Maar wat is waardevoller? Wat zijn standaarden en wat is angst? Wat is projectie? Echt of illusie? Hoe vind je een balans? Zegt dit iets over de ander? Of over mijzelf?
Dat houdt mij bezig deze avond.
Ik hoop dat je deze abstractie ergens op kunt toepassen, en dat we elkaar wellicht op afstand begrijpen.
Voelt minder alleen.
Geef een reactie