Soms kom je ineens op een punt dat je realiseert dat iets wat heel dicht bij je leek te staan, het tegenovergestelde is van wat je nodig hebt. Het belangrijkste is dat je op dat moment leert erkennen en dat accepteert. Je schaamt je niet of hebt niet het gevoel tijd weggegooid te hebben, maar observeert—niet vanuit het ego en wat anderen denken, maar vanuit de helderheid van je ziel, die misschien op dit punt duidelijker kan spreken.
Hoe dat zich nog geen week geleden heeft geuit, is het project dat ik deed: de foto’s van achter de schermen. Zoveel enthousiasme; motivational speaking en storytelling was iets wat ik al jaren wilde doen. Het hoort bij mij als persoon: van mijn ‘zwakheden’ mijn sterke punten maken en laten zien dat als ik het kan, iedereen dit kan. Tot ik de nacht voor het optreden intense buikpijn kreeg. Mijn lichaam zei: stop. Als je zoiets ooit zelf hebt gedaan, snap je de verwarring: onwetend of het niet meer willen, een blokkade of gewoon spanning is.
Eigenlijk was de afspraak dat dit twee keer zou gebeuren: ik zou twee keer spreken, twee keer twee ruimtes creëren waarin ik iedereen meenam in mijn wereld, mijn leven, pijnlijk, confronterend en echt. Mijn eerste grens voor mezelf was dat ik het nog maar één keer ging doen; dit werd de laatste keer. Dan kan ik mezelf niet verwijten dat ik het niet heb geprobeerd, en kan ik wel ervaren wat ik ervan vind om voor publiek te spreken want dat was al een hele tijd geleden. Ook heb ik gevraagd de groep kleiner te houden voor een intiemere setting.
Ik besefte dat ik dit niet meer in detail wil doen. Ik ben heel gepassioneerd over het motiveren van mensen, over het omgooien van levens en mindset, maar ik denk dat ik genoeg in mijn verleden heb gegraven. Voor een lange tijd was ik een soort verslaafd aan ‘de beste versie van mezelf’ zijn, waardoor ik mezelf in het moment verloor. Ik had niet door dat dit een verlengstuk daarvan was, het maar blijven uitpluizen van trauma. Soms is het goed om over één gebeurtenis te spreken en talkshows of podcasts te doen, maar als je verhaal je hele leven is, is het altijd aanwezig. De chaos begon al bij mijn geboorte, en ik ben inmiddels al zeventien jaar actief aan het wroeten en proberen te begrijpen waar dingen vandaan komen.
Een hele belangrijke realisatie voor mij dit jaar was dat ik juist dingen privé mag houden, dat ik ook mijn zenuwstelsel kan helen zonder alleen maar verder te zakken in wat dit in eerste instantie heeft veroorzaakt. Hiermee stoppen was daar een onderdeel van.
Soms raken we verstrikt in het idee dat praten over je trauma’s altijd goed is. En dat klopt ook: praten ís goed. Communicatie kan in het leven veel redden. Tegelijkertijd blijft dit een algemene waarheid, en we zijn allemaal individuen.
Niet iedereen hoeft alles te weten. Niet iedereen kan alles dragen. En niet alles hoeft gedeeld te worden om geheeld te worden.
Als jouw hele leven heeft bestaan uit oversharing, als je altijd een open boek bent geweest, dan kan dat wat voor de één voelt als een stap achteruit—stilte—voor de ander juist een stap vooruit zijn. Grenzen zijn geen afsluiting, maar bescherming.
Ik was jarenlang, energetisch gezien, naakt. Alles lag open, alles was toegankelijk. En op een gegeven moment besefte ik dat ook mijn energie beschermd mag worden.
Dat betekent niet dat ik niet meer ga praten. De mensen om mij heen weten wat er speelt. Alleen gaat het nu over het heden, of over specifieke onderwerpen, in plaats van alles steeds opnieuw open te trekken.
Ook ben ik erachter gekomen dat ik mijn boek niet meer wil publiceren (zo sta ik er nu in ieder geval in). Mooie realisatie na 300–400 pagina’s, maar liever nu dan spijt nadat hij beschikbaar was voor verkoop. Het voelt heel krachtig om die stap terug te doen. Ik was altijd veel, luid; als ik alles al zei, konden ze mij niet pesten of pakken, niemand kon meer dingen over mij verspreiden als ik zelf al alles had gezegd. Het is zo mooi om te beseffen dat sommige delen van mij mogen blijven. Ik ben ook niemand uitleg verschuldigd en ik weet dat ik in verschillende versies blijf voortleven in de hoofden van mensen. voor de een ben ik een ‘emo’, voor de ander een ‘slet’ of ‘makkelijk’ de ene noemt mij misschien ‘gemeen’, ‘instabiel’ of ‘een junk’. Zonder mijn boek is er geen uitleg of bewijs dat ik niet meer ben hoe ik was, maar gelukkig hoef ik ook niemand iets te bewijzen.
Ik ben ook dankbaar voor mijn boek; daardoor heb ik schrijven ontdekt. Nu, teruglezend, kan ik heel erg reflecteren, zonder ego, zonder oordeel: dat de slechteriken niet altijd de enige slechteriken waren, maar ook hoe ik mij opstelde in situaties. Een reflectie van wat ik nu wel en niet wil ontvangen en de wereld in sturen.
Ik wil zeker blijven schrijven: mijn blog, en ook spreken over de onderwerpen die ik hier bespreek. Ik heb (her)ontdekt dat spreken voor publiek toch heel leuk is en dat ik niet vies ben van een podium en aandacht, maar op een andere manier. Gefocust op dingen als dit, en geen trauma’s meer. Ook ben ik nu alweer begonnen aan een boek, deze keer fictie. Tuurlijk, nog steeds in het thema van de menselijke psyche, maar nu fictief. En wat is het leuk om een verhaal uit te werken, karakters uit te schrijven, hun motieven en gedachtepatronen te ontdekken. Ik heb nog veel meer liefde voor schrijven ontwikkeld, voor echt creëren, dan wat ik in die honderden vorige pagina’s heb gedaan.
Ik begon mijn tekst afgelopen woensdag met eerlijkheid, niet met wat op mijn blaadje stond. Met de woorden: “Ik ga eerlijk zijn, want dit hoort er ook bij… Ik wilde dit helemaal niet meer doen vandaag”, met een uitleg en de mededeling dat dit de laatste keer is dat ik zo open en bloot alles deel. Ik ben blij dat ik het toch heb gedaan: nog een keer alles vertellen, laten zien met foto’s, beeldmateriaal, schilderijen, tekeningen, schoolrapporten, evaluatie- en diagnosebrieven. Ook wat gedichten voorgedragen, en dus deze ene keer delen van het boek dat niemand meer gaat lezen. Het voelde heel goed om daar het jaar mee af te sluiten. Het was bijzonder, en ik kreeg te horen dat bij dit project nog nooit eerder een zaal zo stil was gekregen. De impact was enorm; de gesprekken en vragen achteraf prachtig, open, kwetsbaar, persoonlijk. Dat deel van mij blijft met vele anderen in december, in 2025.
De wereld is mijn speeltuin; ik ben nog jong, ik heb zoveel motivatie, ambitie en tijd om dit nog vorm te geven, mezelf vorm te geven. Elke beslissing, hoe klein of groot ook, brengt mij weer een stukje dichter bij mezelf. Ik leer mezelf nog steeds dagelijks kennen: nieuwe delen die zichzelf onthullen, delen die ik niet kende, die verborgen zaten of simpelweg samen met mij zijn geëvolueerd. En er is niets mooiers dan menselijke groei.
Hoe dan ook, ik ben trots op mezelf. Het was een mooie ervaring en een prachtige afsluiter. Dankjewel aan de mensen die zijn geweest en hebben gekeken en geluisterd. En dit is je reminder dat dingen soms niet zo lopen als je had gepland, en dat je toekomstperspectief en plannen ‘in duigen kunnen vallen’, maar dat het volledig in jouw handen ligt of je dat zo ziet. Het is allemaal mindset, hoe jij het invult. Ik zie het heel positief; ik weet nu duidelijker wat wel en niet bij mij past, waar ik wel en niet gelukkig van word. Mijn intuïtie wordt steeds sterker. Waar ik eerst alleen ruis ervaarde, voel ik nu wat mijn lijf zegt en luister ik naar dat antwoord zonder oordeel.
Al dat werk is zeker niet verspild of voor niets geweest, want zonder al die andere stappen had ik niet hier gestaan zoals dat ik nu doe. Dus dank aan dit proces, aan mezelf en aan dit zware, transformatieve jaar.
Geef een reactie