Er zijn vijf primaire liefdestalen:
- Waarderende woorden (Words of Affirmation)
- Tijd en aandacht (Quality Time)
- Cadeaus ontvangen (Receiving Gifts)
- Dienstbaarheid / iets voor de ander doen (Acts of Service)
- Lichamelijke aanraking (Physical Touch)
Ze zeggen dat elk persoon er minimaal twee heeft.
Ik kan je vertellen: ik heb ze allemaal — wat geen verrassing is als je zo’n gevoelig mensje bent.
En dan heb ik het over zowel ontvangen als geven.
Maar hoe kijken we eigenlijk naar liefdestalen?
Welke vinden we belangrijk?
Geven we liefde in onze eigen liefdestaal — of in die van de ontvanger?
We leren vaak dat je anderen moet behandelen zoals je zelf behandeld wilt worden,
maar geldt dat hier ook?
Of is het juist de bedoeling dat we de taal van de ander leren spreken,
zodat diegene zich geliefd voelt op de manier die bij hém of háár past?
Ik heb in verschillende relaties gezien hoe dit mis kan gaan:
de één geeft continu cadeautjes en plant dates,
terwijl de ander juist hunkert naar complimentjes, lieve woorden en aandacht.
Je ontvangt veel liefde — liefde waar een ander dolgelukkig van zou worden —
maar het raakt jou niet.
Je voelt je niet gezien.
Betekent dat dan dat je jouw manier van liefde geven moet aanpassen of onderdrukken?
Naar mijn mening niet.
Maar wél hoort op de voorgrond de liefdestaal te staan waar je partner het meeste waarde aan hecht.
Als die prominent aanwezig is, kun je de rest altijd aanvullen.
Iedereen bezit alle talen in zekere zin,
alleen raken niet alle even diep.
Er zijn nu eenmaal verschillende dingen die verschillende mensen speciaal laten voelen.
Traanoogjes krijgen, simpelweg omdat iemand je écht ziet.
Ik geloof dus dat als je partner jouw liefdestaal helemaal niet spreekt,
het waarschijnlijk geen goede match is.
Je wilt niet je hele leven je ziel moeten vertalen —
of smeken om iets wat ieder mens dagelijks zou moeten voelen.
Ook in vriendschappen zie je liefdestalen terug.
Mensen die veel geven — bloemen halen, koffie meebrengen, betalen tijdens een etentje —
laten daarmee hun liefde zien.
En juist die gevers worden vaak vergeten.
Wie zorgt er eigenlijk voor de gevers?
En misschien begint het wel heel ergens anders.
Misschien begint het bij leren hoe jij zelf liefde ontvangt.
Want hoe beter je je eigen liefdestaal begrijpt, hoe makkelijker je die van een ander herkent.
Heb je er ooit echt bij stilgestaan welke liefdestaal jouw hart verwarmt?
Waar je de meeste vlindertjes van voelt?
Wanneer jij je écht gezien voelt?
Als je dit leest:
doe deze week iets liefs voor een vriend of je partner.
Haal onverwachts hun favoriete drankje, iets lekkers, of iets kleins dat aan hen doet denken.
Een gebaar dat zegt: ik waardeer jou.
In een wereld vol boosheid en haast is het zó belangrijk om iets liefs te doen.
Je beseft niet hoeveel een kleine daad kan betekenen.
De tramdeur openhouden voor iemand die rent,
een extra koffie kopen voor een dakloze buiten —
deel liefde met je medemens.
Daar word je niet armer van, alleen rijker.
Liefde vermenigvuldigt zich alleen maar als je haar weggeeft.
Maar goed, liefdestalen dus.
Heb je ooit aan je partner gevraagd:
Hoe word jij graag geliefd?
Wanneer voel jij je het meest speciaal?
Misschien is er iets héél kleins wat de dag van de ander compleet kan veranderen —
een gebaar waar jij niet eens bij stilstaat,
maar waar de ander de hele week van glimlacht.
Bewaar het geven van wat jij zelf wil ontvangen als extraatje — of geef ze allemaal.
Dan zit je altijd goed.
Heb in ieder geval het gesprek.
Net als wanneer je partner verdrietig is:
vraag waar hij of zij behoefte aan heeft.
Een oplossing?
Een peptalk?
Of gewoon een knuffel?
Ik ben iemand die snel probeert te helpen,
altijd op zoek naar de les of de positieve kant.
Maar soms heeft de ander gewoon even behoefte om te voelen —
en vindt die het irritant als je emoties “wegpraat” met goedbedoelde adviezen.
Wat jij goed bedoelt,
is niet altijd wat de ander nodig heeft.
Dus: communiceer.
Kijk ook vanuit de ander, niet alleen vanuit jezelf.
Zoveel kleine misverstanden kunnen worden voorkomen door gewoon te praten.
En vergeet niet:
naast het vragen is het net zo belangrijk om zélf aan te geven wat je nodig hebt.
Kom voor jezelf op, leg uit hoe jouw liefde werkt, hoe jouw taal klinkt.
Dan zie je vanzelf of de ander bereid en in staat is om dat te geven.
En daar kun jij dan weer je conclusies uit trekken.
Voor nu:
heb lief.
We hebben allemaal zóveel liefde in ons —
deel het wat meer.
Daar wordt het leven een stuk zachter van.
Een klein gebaar, voor een bekend of onbekend iemand,
kan het verschil maken tussen wanhoop en hoop.
Misschien ben jij wel degene die iemand door een duister moment heen helpt.
En dat is onbetaalbaar.
Misschien ís liefde juist de combinatie van wat we zeggen, wat we doen, en hoe goed we luisteren naar de taal van de ander.
Geef een reactie