Seksuele vrijheid of verloren verbinding?

We leven in een wereld waarin het feminisme strijdt voor de ‘gelijkheid’ tussen man en vrouw. Daar heb ik op zich ook een mening over, maar vandaag wil ik vooral duiken in het onderwerp seksuele vrijheid.

Al jaren kampen we met de dubbele standaarden: mannen mogen slapen met wie ze willen — maakt niet uit dat hun bodycount inmiddels op 238 zit, het wordt stoer gevonden. Bij vrouwen ligt dat anders. Wij worden vaak bestempeld als hoer, slet, makkelijk, gebruikt. En hoewel ik het met veel dingen binnen het feminisme niet eens ben, is dit een ongelijkheid die ik zelf ook heb ervaren.

Toch vraag ik me af of we het wel vanuit de juiste hoek bekijken. Voor mij lijkt feminisme soms te draaien om het idee dat mannen beter zijn dan vrouwen, en dat wij ons moeten optrekken tot hun niveau. Maar waarom zou gelijkheid betekenen dat we precies hetzelfde moeten zijn? Gelijkheid hoort te gaan over waardering, niet imitatie.

We zeggen dat we vrouwen naar ‘het niveau van mannen’ willen brengen — in werk, in gedrag, in seksualiteit. Dus ook: seks hebben met iedereen, niemand nodig hebben, je lichaam gebruiken als wapen van vrijheid.
Maar waarom draaien we dat niet eens om? Waarom vragen we niet of het überhaupt gezond is om hierin mee te gaan?

We leren onze kinderen dat alles om seks draait. Dat sekswerk gewoon werk is. Dat je je lichaam met iedereen mag delen, want dat is ‘vrijheid’. Dat we halfnaakt of zonder bh over straat moeten kunnen lopen — en dat dat óók vrijheid is.
Maar is die uiting van vrijheid niet eigenlijk een schreeuw om iets anders?

Geloof me, als single vrouw die ervoor kiest haar lichaam zelden met iemand te delen weet ik hoe frustrerend dat soms kan zijn, zeker met een hoog libido. Maar het is ook een stukje discipline. We hoeven niet aan elke impuls toe te geven. Je drinkt ook niet elke fles wijn die je ziet leeg, je eet niet elke zak chips in de winkel op. Niet alles wat op dat moment je geluksstofjes activeert, is goed voor je.

Wanneer spreken we van seksuele vrijheid, en wanneer van een copingmechanisme?
Natuurlijk hoef je geen seks te hebben alleen binnen een relatie of huwelijk, maar er is een verschil tussen een echte connectie ervaren — of op alles springen wat ademt.

Seks is iets intiems. Je stelt je kwetsbaar op, deelt iets zachts, iets rauws, iets wat tegelijk intens en liefdevol is. Zielen die even samensmelten. En dat laat sporen na — emotioneel, energetisch. Soms draag je de energie en emoties van een ander nog lang met je mee, zonder dat je het doorhebt.

Ik heb zelf ook mijn fases gehad, met zogenaamd ‘betekenisloze seks’. Negen van de tien keer voelde het niet echt. Je komt niet klaar, je voelt je dichtbij maar toch ver weg. Te bewust, te leeg. Tot ik dacht dat er iets mis was met mij, dat mijn seks “stuk” was.
Ik wilde zelfs naar een seksuoloog, omdat mijn lichaam niet meer reageerde — pijn, geen genot, geen ontspanning.

Tot ik besefte dat ik gewoon nog nooit seks had gehad. Tegenwoordig ervaar ik dat wel: echte connectie die verder gaat dan enkel penetratie. Niet dat oppervlakkige soort waarbij je vooral bezig bent met hoe je eruitziet of of het “goed genoeg” is, maar dat moment waarop iets in je lichaam ontwaakt. Waar elke aanraking tintelt, waar tijd lijkt te verdwijnen, waar je zó aanwezig bent dat je je hoofd even volledig kwijt bent. Waar het niet alleen draait om doen, maar om voelen — om echt contact, lichamelijk én energetisch.

En eerlijk? Zelfs in relaties heb ik dat niet altijd ervaren. Ook daar ontbrak vaak die connectie, die diepte. Seks werd iets wat “erbij hoorde”, iets praktisch, maar niet iets dat me van binnen raakte.

Seks lijkt tegenwoordig vooral te draaien om “ik wil het, dus ik doe het”.
Er is geen opbouw meer, geen spanning die over tijd groeit.
Geen verlangen dat zich langzaam opbouwt, geen moment van bijna-geraakt-worden voordat het eindelijk zover is.
We willen alles nu, direct, zonder wachten — en juist daardoor verdwijnt de intensiteit.

Voor vrouwen komt daar nog iets bij: als wij willen, is er altijd wel iemand te vinden die wil. We hebben nu eenmaal een luxe positie op dat vlak, of je het nu wilt toegeven of niet.Je kunt altijd die snelle bevestiging krijgen, die onmiddellijke ‘gratification’.Maar hoe vaak geeft dat echt voldoening?

Het is het verschil tussen elke dag een lauwe kop benzinepomp-koffie drinken, of één keer per week de allerlekkerste verse bonenkoffie proeven — waar je elke slok van voelt, ruikt, ervaart.

De één geeft je iets direct, maar oppervlakkig; de ander vraagt geduld, maar beloont je met diepgang.

Vanuit een spiritueel perspectief wordt seks soms gezien als levensenergie — iets heiligs, iets wat door je lichaam stroomt.
Er zijn zelfs stromingen die zeggen dat het goed is om die seksuele energie niet altijd meteen los te laten, maar ermee te leren werken.
Om de spanning, het verlangen, de warmte in je lijf te laten circuleren in plaats van het meteen kwijt te willen.
Omdat die energie je levenskracht ís, je creativiteit.
En als het moment wél juist is — als het klopt, als het stroomt — dan wordt seks iets dat je vanbinnen laat trillen. Iets wat je wakker maakt, in plaats van leeg achterlaat.

Dus ja, ik vraag me soms af:

Hebben de meeste mensen ooit echt seks ervaren — of noemen we alles maar seks terwijl het nauwelijks indruk maakt?

Wanneer je je verdiept in ‘verlichte seks’ en de spirituele verbinding die daarmee gepaard gaat, ontdek je dat er een hele wereld is die we nauwelijks meer kennen.
We verlangen allemaal naar verbinding, maar zoeken we wel op de juiste plekken? Hoe vaak zit er niet schaamte of spijt na een nacht vol drank en oppervlakkigheid?

En komt dat ‘wij moeten net als mannen seks kunnen hebben met iedereen’ niet soms voort uit onzekerheid — uit het gevoel dat we niet meer zijn dan ons lichaam?

We haten erop dat vrouwen worden overgeseksualiseerd, dat mannen ons zien als object, dat onze lichamen voortdurend worden beoordeeld. Maar tegelijkertijd zijn wij vaak zelf degenen die die beelden in stand houden.
Wij vullen de schermen met schaars geklede lichamen, openen OnlyFans-accounts, verkopen onszelf voor kliks en aandacht, en slapen met iedereen die we kennen onder het mom van vrijheid.
Zijn vrouwen echt blind voor hun eigen aandeel hierin?
Of willen we het gewoon niet zien — omdat het pijn doet om toe te geven dat we zelf meedoen aan het beeld dat we zo hard veroordelen?

Ik denk dat het goed voor de wereld zou zijn als porno niet langer zo’n prominente rol had, en sekswerk niet zo verheerlijkt werd.
Dat onze schermen niet overspoeld werden met lichamen, filters en ‘perfecte’ rondingen.
Gisteren keek ik een oude film, over de liefde tussen een dienstman en een vrouw van adel, vlak na de oorlog. Er waren naaktscènes — maar vol tederheid, liefde, dansen in de regen. Sensueel, puur, echt.
Is dit niet precies wat we verloren zijn? De schoonheid van verbinding, vermomd als vrijheid?

Misschien kunnen we gewoon accepteren dat mannen en vrouwen op veel vlakken anders zijn.
Je kunt een peer in de vorm van een appel snijden, maar het wordt nooit een appel.
Misschien moeten wij als vrouwen stoppen met onze lat bij de man te leggen. Waarom moet dat het uitgangspunt zijn? Kunnen twee dingen niet gewoon naast elkaar bestaan — en anders zijn?

Ik zeg dit niet om te oordelen, maar omdat ik zelf diezelfde denkbeelden heb geleefd.
Ik heb me jarenlang laten meeslepen in dat beeld van vrijheid. En nu durf ik toe te geven dat ik daar zelf aan heb bijgedragen.
Maar we mogen van gedachten veranderen. Dat is niet zwak — dat is krachtig.
Ik schrijf dit niet om iemand aan te vallen, maar om misschien iemands ogen te openen, zoals ik had gewild dat iemand dat eerder bij mij deed.

De moraal van het verhaal?
Ik gun iedereen liefde, verbinding, seksuele vervulling, eigenwaarde, acceptatie en echte connectie.
Want uiteindelijk…

We vechten voor vrijheid, maar verliezen we ondertussen niet juist onszelf?

Misschien is de volgende stap in onze evolutie niet meer vrijheid,
maar meer bewustzijn over wat we ermee doen.