Waarom werkt de ene constant, vult zijn dagen met sport, hobby’s en soms meerdere banen, en lijkt nooit moe? Terwijl de ander al uitgeput is na een 36-urige werkweek en zegt: “Geen tijd” te hebben voor koken, sporten of voor zichzelf zorgen.
Sommigen zeggen dat werk er alleen voor het geld is. Ik dacht dat vroeger ook. Maar terugkijkend geloof ik dat het niet zozeer om werk gaat, maar om hoe je werk invult.
Ik heb beide kanten ervaren. Het gaat niet om hoeveel je doet, maar wát je doet en met hoeveel passie. Dingen doen die je energie geven, maakt dat je nog meer wilt doen. Je leeft ofwel op stand-by, wachtend tot je jezelf verdooft, of je onderneemt dingen die je écht gelukkig maken en je potentieel laten voelen.
Of je leeft je eigen leven, of je laat het leven jou leven.
Uiteindelijk kies je zelf waar je je energie in stopt. Je kostbare energie kun je gebruiken voor groei, leren, creëren, of je verspilt het aan drinken, feesten, eindeloos scrollen, gamen, roddelen of andere dingen die je nauwelijks dichter bij je doelen of geluk brengen. Het is jouw verantwoordelijkheid wat je met die tijd en kracht doet.
Ik betrap mezelf nog steeds: “Wow, is dat niet te veel?” als iemand opsomt wat hij allemaal doet. Maar kijk ik naar mezelf – kapper bij twee salons, blog schrijven, website bouwen, een boek van inmiddels 300 pagina’s, een project als motivational speaker voorbereiden met een 1,5×2 meter schilderij in de maak, en meerdere hobby’s – dan past het allemaal. Daarbij slaap ik 7–8 uur en eet warm, gezond. Het klinkt misschien veel, maar het geeft energie, geen vermoeidheid.
Vaak zit het verschil in hoe leuk je je werk vindt. Sommige workaholics schreeuwen stilletjes om hulp – denk aan Anita, manager bij Albert Heijn: altijd bijspringend, ‘gepassioneerd’, het is natuurlijk een zaak van leven of dood of de doperwten perfect gespiegeld zijn, maar thuis uitgeput en gefrustreerd. Anderen vechten voor wat hen echt gelukkig maakt, kennen hun waarde, investeren bewust energie en gaan met een lach naar werk.
Maar wanneer wordt het gevaarlijk? Wanneer is er geen ruimte meer voor je innerlijke zelf?
‘Selfcare’ kan ons misleiden, en workaholic zijn is niet altijd iets om trots op te zijn. Loop je hard voor jezelf, of ontloop je jezelf?
Ik heb beide gedaan. Het gevaar zit in altijd harder rennen om pijn of eenzaamheid te vermijden. Werk en jezelf constant beter willen maken kunnen een verslaving zijn, vermomd als zelfhulp. Je routines vullen je dagen, maar laten geen ruimte om te voelen.
Kun je dan ook sterk genoeg zijn om op de rem te trappen? Wanneer is het genoeg?
Een vriend zei ooit: “Meis, je hoeft niet altijd beter en meer. Daarmee zeg je eigenlijk tegen jezelf: ik ben nu niet goed genoeg.” Dat raakte me. Een dag mag goed voelen, ook al heb je niet perfect gegeten of gesport.
Maar onthoud ook: als je echt wilt, kan je het doen. Groei begint buiten je comfortzone. Je kunt altijd een stap zetten, iets leren, een project starten – Het gaat niet om perfectie, maar om durven en doen.
Balans is cruciaal: eerlijk zijn tegenover jezelf, regelmatig checken hoe het gaat.
Zelfliefde en dagelijkse keuzes vormen de kern.
Vind jij jezelf de moeite waard om in te investeren?
Besef dat je meer verdient dan een uurloon bij een baas die jouw leven als “stilstaand” ziet — dat je tijd kostbaar is, ook op de rustige momenten waarop je doet alsof je werkt, omdat dat blijkbaar onder ‘zijn tijd’ valt.
Soms betekent geluk hard werken: een lange studie, trainen, veel afwijzingen, doorgaan ondanks kritiek en ondanks dat je soms helemaal geen zin hebt.
Dat vraagt ruggengraat, eigenwaarde en zelfliefde.
Werk is ook voor geld en comfort. Maar besteed je tijd zorgvuldig. Je bent er vaak vaker dan bij vrienden of familie. Zorg dat het een plek is waar je met plezier heen gaat, waar je je fijn voelt – dat is jouw verantwoordelijkheid. Het is makkelijker om te klagen over je baas, maar eerlijk naar jezelf zijn is sterker. Uiteindelijk kies jij er bewust voor om voor die baas te blijven werken. Soms moet je eerst iets inleveren voordat het beter gaat. Er zit kracht in het terugnemen van controle, zodat werk en leven je opbouwen in plaats van afbreken.
Sta stil bij hoeveel je werk, sport en hobby’s over jou zeggen.
“Sommige mensen zijn gewoon simpel,” hoorde ik vandaag. Ja, dat klopt. Ze vinden het genoeg, ‘prima’, of durven niet meer te willen voor zichzelf.
Kijk naar jezelf in de spiegel: Ben jij simpel? Kun jij meer dan je denkt? Ben jij de persoon met passie die content is met zichzelf, of de persoon die een stapje terug moet doen voordat hij zichzelf voorbijloopt?
Waar sta jij in dit verhaal?
Geef een reactie