Ik zoek al een hele tijd naar een woord —
en begin te twijfelen of het wel bestaat in onze taal.
Een woord voor wat, naar mijn gevoel,
één van de mooiste eigenschappen is die een mens kan bezitten.
De weerspiegeling van een pure ziel.
De positieve variant van naïef.
Naïef wordt vaak gebruikt als iets goedgelovigs, iets doms zelfs.
Maar wat is de benaming voor iemand die de wereld wél helder ziet voor wat ze is,
en tóch besluit het beste te blijven zien in mensen?
Die weigert zich te laten verharden door de kilte om ons heen.
Iemand die, hoe vaak ze ook gekwetst wordt,
blijft geloven dat de volgende persoon het niet zal doen.
Niet uit blind ongeloof dat er slechte mensen bestaan,
maar uit de bewuste keuze om iedereen een nieuwe kans te geven.
Omdat ze kiest om zacht te blijven,
ook al betekent dat dat ze opnieuw pijn kan ervaren.
Omdat ze weet — de pijn van eenzaamheid weegt zwaarder,
dan nog één keer een gebroken hart.
Dat de bitterheid van wrok en de verstikkende achterdocht
meer vanbinnen kapotmaken
dan een verloren vriendschap ooit zal doen.
Wanneer je stopt met kijken door de ogen van het ego,
en begint te zien vanuit de ziel,
verandert alles.
Dan zie je dat jij degene was die zich openstelde voor liefde,
dat jij zacht genoeg bent om het nog steeds toe te laten,
dat jouw hart vol licht zit — licht dat je wilt delen.
De ziel kent geen schaamte.
De ziel kent niet het gevoel ‘ik sta voor gek’.
De ziel zegt: ik sta hier, achter wat ik voel. Hier is mijn hart.
Telkens weer kiezen om een kans te geven,
omdat er ook goede mensen zijn.
Mensen die voelen zoals ik,
en die die kans verdienen —
tot ze het tegendeel bewijzen.
En dan bedoel ik niet steeds dezelfde persoon
die je al meermaals heeft laten zien
je liefde niet te kunnen dragen.
Maar het weigeren om je te laten overnemen
door de verbittering
die nieuwe verbindingen zou kunnen wegnemen
nog voor ze beginnen —
alleen omdat oud zeer nog in de weg zit.
Hoe je hiermee omgaat zegt veel over jou —
over hoe je je laat beïnvloeden door de energie en negativiteit van anderen.
Over hoe jij kiest de wereld te zien,
en wat je toelaat om jou te raken.
Misschien leef ik liever in een wereld
waar vrede en een schoon geweten nog bestaan.
Waar niet alles draait om macht, geld en status,
maar om hart, ziel en verbinding.
Ook al gaat dat uitspreken soms hand in hand met schaamte,
kwetsbaarheid en pijn —
er is altijd een kans op een mooie uitkomst,
die je mist als je het nooit probeert.
Er is weinig zo pijnlijk als een ‘wat als?‘
Het vergt ongelooflijk veel moed om zo puur lief te hebben.
Liefmoedig voelt dichtbij, maar nog niet volledig.
Alsof het slechts een deel vangt van wat het werkelijk is —
een nieuw soort moed, geboren uit bewustzijn.
De moed om opnieuw te vertrouwen,
zelfs als je weet dat je weer gekwetst kunt worden.
De moed om te geloven dat liefde, vriendschap, menselijkheid
het waard zijn om voor open te blijven.
Dat geloof houden —
niet uit blind vertrouwen, niet uit onwetendheid,
maar vanuit een helder weten.
Wij zijn dat woord —
nog zonder definitie,
maar met een hart dat het al begrijpt.
Laat ons samen een nieuw woord maken,
één dat zacht en sterk tegelijk klinkt.
Een woord voor wie bewust kiest om open te blijven,
om te voelen, om te geloven,
om liefde niet op te geven —
ook als de wereld dat soms wél doet.
Ben jij al aan het verharden?
Of kies jij — ondanks alles — nog steeds voor de zachtheid?
Zie je alles nog door de bril van je ego,
of heb je vrede gevonden
in het zijn, zoals we zijn?
Heb je nog ruimte voor positieve naïviteit?
Of zijn wij als volwassenen nog steeds trouw
geen snoepjes aan het aannemen van vreemden?
En met snoepjes bedoel ik goede bedoelingen —
de kleine gebaren van oprechtheid
die we afwijzen omdat we bang zijn
dat ze vergiftigd zijn.
Is iedereen nu een potentiële grote boze wolf?
Hoe zouden wij ons dan noemen —
degenen die weigeren dat te geloven?
Wat is het woord voor deze bewuste zachtheid,
voor dit moedige geloof in het licht,
voor hoop in de oprechtheid,
zonder roze bril of valse glans?
Wat is het nieuwe, positieve naïef?
Geef een reactie