Jarenlang heb ik me afgevraagd wat er nou eigenlijk mis met mij was.
Een extraverte introvert — luid en aanwezig, een echte prater — maar ook snel geraakt, gevoelig en overprikkeld. Soms ben ik druk, chaotisch zelfs. Ik verlies mezelf halverwege een zin; woorden dwarrelen door elkaar en ineens klopt er niks meer van wat ik zeg. Maar nee, geen ADHD.
Geluid maakt me vaak gek. Te veel prikkels, te veel lawaai — ik moet mijn oren dichthouden in drukke ruimtes, krijg pijn aan mijn ogen en oren als de dag te vol is. Dan wil ik me het liefst verstoppen. Zelfs muziek is dan te veel. Maar ook: geen autisme.
Op dagen dat ik me niet goed voel, nemen mijn dwanggedachten het soms over.
Dan check ik zeven keer of de deur echt dicht is — niet zes, want dat voelt niet goed. Of ik controleer zeven keer of de kraan uit is en de föhn uit het stopcontact. Maar ook daar: geen officiële OCD-diagnose.
Het nieuws kijk ik niet meer.
Ik huil om een dakloze op straat, om filmpjes van vaders die terugkeren uit het leger, of om golden buzzer-momenten bij Got Talent — yep, die houd ik nooit droog.
Elke emotie voel ik tot in mijn botten. Ik krijg kippenvel bij spanning, hoor elk verschil in toon, merk meteen als er iets ‘achter zit’.
Wat anderen makkelijk loslaten, voel ik door tot in elke molecuul van mijn lijf.
Maar ondanks dat alles ben ik niet manipulatief, niet destructief — dus ook geen borderline.
Ik heb van alles, maar ook niks. En jarenlang had ik daar moeite mee.
Waarom was ik ‘anders’, maar paste ik in geen enkel hokje?
Totdat ik het woord hooggevoelig tegenkwam.
En opeens viel alles op z’n plek.
Wat me nog het meest verbaasde: hoeveel hooggevoelige mensen ik ken, die zelf geen idee hebben dat dit woord bestaat.
Dat gemixt met een hoge intelligentie en een neiging tot overdenken —
tja, dat is een recept voor ramp in de wereld waarin we nu leven.
Zeker als je niet goed je grenzen bewaakt.
Niet obsessief, maar intuïtief: ik voel het direct als de sfeer in een ruimte omslaat,
en vaak weet ik precies waar de energie vandaan komt.
Mijn buik vertelt me dingen waar jij misschien nog geen woorden aan kunt geven.
Ritme en structuur zijn voor mij belangrijk — niet uit controle (oké, misschien een beetje),
maar vooral om rustmomenten te creëren. Die heb ik nodig om te kunnen herladen.
Herinneringen komen soms als een klap in mijn gezicht,
alleen al door de geur of smaak van iets.
Als ik ooit een bijzondere band met je had,
is de kans groot dat jij voor altijd verbonden bent aan een geur, een liedje, een gevoel —
iets dat me ineens terug katapulteert naar dat moment.
Mijn voelsprieten kosten me veel energie.
Na een lange dag vol mensen en gesprekken is mijn sociale batterij gewoon leeg,
en lig ik om negen uur uitgeblust in bed.
Ik neem ook vaak gevoelens van anderen over.
Ik voel jouw ongemak, je boosheid, je verdriet —
en terwijl we praten, zuigt mijn lichaam dat op.
Ik vertrek dan met jouw emoties,
en geloof me, dat is vermoeiend.
Soms denk ik weleens: was ik maar normaal.
Maar steeds vaker besef ik dat het eigenlijk een prachtige gave is —
alleen moeten we er met z’n allen beter mee leren omgaan.
Want veel van wat ik doe om mijn energieveld te beschermen als HSP,
zou eigenlijk goed zijn voor iedereen.
Kiezen om bepaalde negativiteit niet je dag over te laten nemen.
Of beter nog: om het helemaal niet binnen te laten.
Na veel boeken en online artikelen gelezen te hebben, snap ik mezelf nu eindelijk beter.
In het boek Hoogsensitieve Personen ontdekte ik dat ik ook nog eens het ingewikkeldste soort ben:
de hoogsensitieve sensatiezoeker.
Hoogsensitieve mensen worden vaak gezien als verlegen, rustig, introvert —
maar ik zit daar nét tussenin.
Ik heb balans nodig.
Ik heb prikkels nodig.
Adrenaline.
Mensen.
Beweging.
Te weinig prikkels maakt me sloom en futloos,
maar te veel prikkels duwen me recht in hermit mode —
dan trek ik me terug in mijn eigen wereld om weer op te laden, voor dagen of soms weken.
Die balans vinden, en vooral niet overschrijden,
dat blijft soms een uitdaging.
Maar ik leer steeds beter luisteren naar de subtiele signalen van mijn lichaam —
wanneer het “meer” nodig heeft, en wanneer juist “minder”.
En er is nog iets heel belangrijks dat ik iedereen zou aanraden: stop met het nieuws.
Serieus. Stop ermee.
Het nieuws is gemaakt om ons bang te maken en te houden.
Zoveel propaganda, zoveel leugens en angst.
Elke dag bewijs dat de wereld gevaarlijk is.
Elke dag dit opnemen en erover praten helpt je niet om de wereld positiever te zien.
Begin bij jezelf. Kijk naar jezelf, in plaats van al je energie te steken in het redden van mensen overal op de wereld.
Want dat is ook vluchtgedrag — niet jezelf aankijken.
Luister goed naar je emoties en gevoelens.
Accepteer ze. Bewaak je grenzen liefdevol.
Wees niet boos op jezelf als je lichaam nee zegt.
Vroeger voelde ik me constant ongemakkelijk.
Nu weet ik: dat kwam omdat ik niet luisterde naar mijn lijf.
Ik was boos op die nee’s, negeerde ze, want ik ‘wilde jong zijn en leven’.
Maar ik ben niemand iets verschuldigd.
Als mijn lichaam rust nodig heeft, geef ik die.
Dat betekent dat ik nu vaker met mensen afspreek op mijn vrije dagen:
voor ontbijt, lunch, avondeten, schilderen, een filmpje kijken.
Geen chaos, geen zuipen, schreeuwen of roken.
We kunnen nog steeds muziek aanzetten, dansen, lachen —
maar binnen mijn grenzen.
En wanneer het genoeg is, is het genoeg.
En dat is helemaal oké.
Hooggevoelig zijn is geen ziekte, geen gekke afwijking.
Het is geen last die je moet dragen — het is iets wat je mag leren begrijpen.
Je moet gewoon ontdekken hoe je ermee omgaat,
en vooral: hoe je er níet door laat overspoelen.
Want die emoties, die vaak zo zwaar lijken,
zijn eigenlijk ongelooflijk mooi als je ze leert dragen.
Ze maken alles dieper, rijker, echter.
Ik weet ook dat iemand die geen HSP is,
nooit helemaal zal begrijpen hoe intens ik liefheb —
hoe diep ik kan voelen, hoe klein geluk voor mij groots kan zijn.
Soms is het iets heel simpels:
een zonnestraal op mijn huid,
het geluid van regen op het raam,
de geur van vers brood, of een blik vol warmte van iemand die ik liefheb.
En laat me één ding duidelijk maken: hooggevoelig zijn is niet hetzelfde als overgevoelig zijn.
Mensen verwarren die twee vaak. Ik ben niet iemand die snel gekwetst raakt, of die bij elk woord in tranen uitbarst. Integendeel — ik heb harde humor, zelfspot, ik plaag en flirt door te pesten.
Je krijgt me zelden boos of geraakt, zeker niet als je me niet goed kent.
Maar ik voel, zie en hoor alles.
Vooral als ik om je geef.
Ik pik de kleine dingen op — een zucht, een trilling in je stem, een blik die net iets langer blijft hangen.
Het zijn die subtiele signalen die mij laten weten wat je niet zegt.
Zulke kleine momenten kunnen een gigantische glimlach op mijn gezicht toveren —
één die ik de rest van de dag meedraag.
Zo aanstekelijk, dat zelfs vreemden op straat vanzelf teruglachen.
En dan gebeurt er iets wat ik nauwelijks kan uitleggen —
het is alsof mijn hele lichaam zich vult met licht,
alsof elke cel zingt, trilt, leeft.
Een tinteling van pure dankbaarheid,
zo intens dat het bijna teveel voelt,
maar op de mooiste manier die er bestaat.
Dat is wat mijn voelsprieten doen.
Ze maken het leven niet altijd makkelijker,
maar wel oneindig rijker.
En daar ben ik ze elke dag dankbaar voor.
En wederom niet zomaar dankbaar —
nee, het is alsof mijn hele wezen zich vult met pure dankbaarheid,
zoveel dat het niet weet waar het heen kan.
Alsof het overloopt,
alsof elke ademhaling, elke trilling in mijn lijf,
fluistert: Er is nu even niets fijners dan hier zijn.
Geef een reactie