Is hoe ik mijn generatie noem.
Want ook al wordt er van alle kanten voor rechten en ruimte gestreden, feitelijk staan we stil.
We worden mentaal volwassen — ja — maar de ruimte om een volwassen leven op te bouwen, ontbreekt.
Waarom stilstaand?
Omdat we worden tegengehouden in onze ontwikkeling. In onze groei, onze gezinsuitbreiding, onze toekomst.
Veel oudere generaties kijken op ons neer:
“In mijn tijd had ik al een huis.”
“Jullie zijn lui, je hebt nog niks bereikt.”
“Wij werkten gewoon fulltime en maakten overuren.”
“Jullie willen alleen maar reizen.”
Maar het huis dat jij op je 21e kocht voor €60.000 staat nu te koop voor €450.000.
Het ligt niet aan ons dat we niks bereiken — het leven is simpelweg onbetaalbaar geworden.
Er zijn nauwelijks woningen, en we worden vastgehouden in studentenhuisconstructies, ook al zijn we eind twintig of in de dertig.
Een zelfstandige woning? Alleen haalbaar met een partner óf een absurde baan. En zelfs dan is het niet vanzelfsprekend.
Wonen is een basisbehoefte, geen luxe. Toch is het bijna onmogelijk gemaakt.
8 tot 17 jaar wachttijd voor een sociale huurwoning.
Ja, er zijn mensen op de wereld die het erger hebben.
Maar dat betekent niet dat dit geen probleem is.
Vergelijken helpt niet. Focus wel.
Onze generatie? Die vertrekt naar Azië voor twee maanden, omdat ze weten dat dat spaargeld tóch geen huis gaat opleveren.
En die maanden in het buitenland geven je tenminste het gevoel dat je even wél een zelfstandig leven kunt leiden.
Even wél voor jezelf kunt zorgen. Even wél bestaat.
We verlaten onze ouderlijke huizen, niet om écht op eigen benen te staan,
maar om in kleine kamers met vreemden te leven — tussen gedeelde badkamers, gore keukens en studentenfeestjes waar we allang te oud voor zijn.
We leven als de eeuwige student, ook als we allang geen student meer zijn.
Die huizen waren bedoeld voor mensen die net begonnen: weinig geld, een studie, een plan.
Samenwonen met vrienden, tijdelijk, tot je doorstroomt.
Maar de doorstroom is gestopt.
En dus leven wij volwassen levens op kinderlijke vierkante meters.
Maar wat is de oplossing?
Moeten wij — de ‘nieuwe volwassenen’, de generatie waar Nederland straks op leunt — massaal uit Nederland vluchten om een gezin te kunnen stichten?
Is onze enige optie een huis in België? Duitsland?
Wanneer mogen wij écht beginnen met leven?
Met kinderen krijgen?
Als onze vruchtbaarheid daalt tot 25%, omdat we dan misschien eindelijk genoeg gespaard hebben?
Of een partner hebben met een woning?
Soms zelfs een partner die we niet eens kiezen vanuit liefde, maar uit noodzaak. Want waar woon ik anders?
We zijn opgegroeid met de belofte van vrijheid.
Maar het enige wat écht vooruitgang lijkt, is dat we als generatie steeds vaker parttime werken.
Niet omdat we lui zijn — maar omdat we tenminste begrijpen dat een mensenleven meer is dan alleen zwoegen voor een baas.
Zelfs met fulltime werk kom je er niet.
Toen ik in loondienst werkte als kapper — 41 uur per week — verdiende ik €2300-€2400 netto.
Een huurwoning kost €1300.
En om die te krijgen, moet je drie tot vier keer dat bedrag verdienen.
Leg me dat eens uit?
Dus als iemand nog een schoenendoos over heeft?
Ik wil graag verhuizen.
Geef een reactie